Zomer van 2015

De migrantenstroom naar Europa is niets minder dan een historische omwenteling. Niet alleen omwille van de ongeziene aantallen, maar ook omwille van deonomkeerbaarheid. Deze migranten zullen niet terugkeren als de situatie in hun thuisland zich hersteld. De schepen zijn letterlijk en figuurlijk achter hen verbrand. Ondertussen maken we ons klaar om hen op te vangen in verlaten legerkazernes. Meer kunnen we op korte termijn niet doen, ook al weten we dat het geen oplossing is. Net zomin als dat het deze keer zal volstaan om welke wetgeving dan ook te verstrengen. Laat staan een muur te bouwen.

In Calais trachten elke dag duizenden asielzoekers de oversteek te maken naar het Verenigd Koninkrijk. Daar is de migrantencrisis nu al uitgegroeid tot een politieke crisis. De open grenzen in de EU worden aanzien als de oorzaak van het probleem. Als de EU geen vat krijgt op de migrantenstroom, zal het beschouwd worden als een teken dat de EU eerder deel van het probleem is dan deel van de oplossing. Het is koren op de molen van de voorstanders van een Brexit. Maar het is niet omdat het VK een eiland is dat het de vluchtelingenstroom alleen beter zou kunnen aanpakken dan in Europees verband. Het VK wil geen migranten uit continentaal Europa opvangen, en Italië wil niet langer de last dragen voor al zij die eigenlijk naar het VK willen. Zo wordt de migrantencrisis ook een Europese splijtzwam. Niet alleen moeten de buitengrenzen van de EU beter bewaakt worden. De EU zal een veel actievere buitenlandpolitiek moeten ontwikkelen om opnieuw stabiliteit te brengen in de ‘failed states’ aan haar grenzen. De eenheid van de EU is vanaf nu ook onlosmakelijk verbonden met wat buiten de EU gebeurt.

Bij het begin van de zomer stond de eenheid van de EU al eens op het spel, maar dan door interne problemen in Griekenland. Dat is ook de paradox van deze zomer. Terwijl de ontevredenheid over Europa onder Europeanen naar nieuwe hoogten steeg, was haar aantrekkingskracht op niet-Europeanen nog nooit zo groot! De Grexit lijkt bezworen, maar het beeld van een diep verdeeld Europa blijft hangen. Het lijkt onmachtig om een gezamenlijk antwoord te formuleren op de ontmenselijking die de geglobaliseerde economie met zich mee brengt. Beide crisissen hebben dan ook een gemeenschappelijk punt. Ze scheppen een beeld van een Unie die niet in staat is haar burgers te beschermen tegen de uitdagingen van de globalisering, terwijl net dat hét argument is om voor meer Europa te pleiten! De EU moet niet antwoorden met louter uitingen van humanitair medeleven, het moet verregaande actie ondernemen want het staat voor een van haar grootste uitdagingen ooit.

Laat een reactie achter:

Uw e-mailadres zal niet worden gepubliceerd.

Site Footer