#Weerbaarheid

Bij het begin van de #corona-uitbraak voorspelden opiniemakers in koor dat dit de moraal van de bevolking zou breken. Het wantrouwen tussen mensen zou zogezegd hoogtij vieren. Op straat zouden rellen uitbreken. De vrijheden die we tijdelijk moeten opgeven, zouden we nooit meer terugkrijgen, etc. Deze pandemie zou het ‘dunne laagje aan beschaving’ wegvegen en het slechte in de mens loslaten. Homo homini lupus est.

Het omgekeerde blijkt nu te gebeuren. In de ziekenhuizen gaat het volledige zorgpersoneel tot het uiterste. Aan de huizen hangen witte vlaggen. Thuis in hun kot vinden gezinnen de meest creatieve oplossingen om het toch gezellig te maken. En ja, er waren ook enkele heethoofden die toch op de vuist gingen aan de ingang van de supermarkt. En daar was natuurlijk disproportioneel veel aandacht voor op sociale media. Maar veruit de overgrote meerderheid van de mensen gedraagt zich wel solidair, meer dan ooit!

Doorheen de geschiedenis blijkt dat mensen in tijden van crisis niet terugplooien op hun eigenbelang, maar net samenspannen tegen de externe vijand. Toen de Duitsers Londen bombardeerden, dachten ze zo de moraal van de Engelsen te breken. De Britten sloegen niet massaal op de vlucht. Meer nog, op de plekken waar het zwaarst gebombardeerd werden, werd de sterkste moraal geregistreerd. In tijden van crisis gaat de weerbaarheid van de mens niet omlaag, maar omhoog. Dat geldt des te meer nu het gaat over het redden van mensenlevens, en niet over het redden van banken zoals in 2008.

Zeer zeker leeft er ook veel angst. Zal ik besmet raken? Zijn mijn (groot)ouders veilig? Zal ik na de lockdown nog een job hebben? Hoe betalen we de vaste kosten voor het handelspand? Hoe leerachterstand bij de kinderen tegengaan, zonder dat de ouders zelf werkachterstand oplopen? Toch heerst er nu bij het begin van de epidemie geen sfeer van defaitisme, wel van nooit geziene vindingrijkheid om toch door te kunnen zetten.

Weerbaarheid is niet het resultaat van blind optimisme, maar wel van een realistische aanpak waarmee tastbare resultaten geboekt worden in de strijd tegen het coronavirus. Over enkele dagen moet blijken dat de lockdown wel degelijk de kracht van het virus afremt. De overheden moeten kunnen aantonen dat ze met de steun van de bevolking de bedreiging ook echt aankunnen. Zoniet, dreigt alsnog een blame game over de zin en onzin van de genomen maatregelen.

Weerbaarheid is trouwens niet een eigenschap die eigen is aan een specifiek volk of natie. We zien overal ter wereld diezelfde spirit, samenhorigheid en heldenmoed opduiken. De strijd tegen deze gezamenlijke onzichtbare vijand brengt niet het slechte in de (meeste) mensen naar boven, maar net het beste, ongeacht afkomst of herkomst.

Onheilsprofeten krijgen doorgaans gelijk. Als het ergste bewaarheid wordt, komt hun voorspelling uit. En als de crisis toch overwonnen wordt, dan is dat dankzij hun waarschuwing. Deze keer krijgen de onheilsprofeten over de moraal van de mensen evenwel ongelijk. Er heerst nu geen sfeer van teneergeslagenheid, maar wel een verbazend sterk plichtsbesef dat we offers moeten brengen om zo veel mogelijk levens te redden.

Peter

Laat een reactie achter:

Uw e-mailadres zal niet worden gepubliceerd.

Site Footer