Spiraal der profilering

De voorbije jaren was de Wetstraat in de ban van ‘polarisering’. Sinds begin dit jaar lijkt de Wetstraat in de ban te zijn van ‘profilering’. Tot voor kort dwong de corona-crisis alle partijen tot een zelden geziene consensus-politiek, die vooral tot uiting kwam in het Overlegcomité. Nu de hoop opleeft dat het einde van de corona-crisis wel eens echt in zicht zou kunnen zijn, lijken verschillende partijen zich wat scherper op te stellen. De voorbije weken werd het ene ballonnetje na het andere gelost, het ene al wat ‘radicaler’ dan het andere, zelfs tegen de eigen regeerakkoorden in. Ook op sociale media gaan de wederzijdse aanvallen de voorbije weken crescendo. Als partijhoofdkwartieren het eigen ‘vuur’ aanblazen, dan wordt het smeden van compromissen tussen diezelfde partijen in de regering alsmaar moeilijker. Profilering onder partijen riskeert uit te monden in blokkering in de regering. En wanneer een regering steeds moeizamer tot beslissingen komt, dan straalt dat negatief af op de partijen die tot die regering behoren. Waardoor de achterban van de partijen begint te morren. En diezelfde partijen zich nog meer willen profileren…

De partijhoofdkwartieren moeten opletten dat ze niet vast komen te zitten in een ‘spiraal van profilering’ die ze zelf op gang aan het brengen zijn. De kiezer heeft een hekel aan gekibbel en onderlinge vetes, want ze begrijpen goed dat zijzelf er het slachtoffer van dreigen te worden. ‘When elephants fight, it’s the grass that suffers.’ De enige partijen die hierbij winnen, zijn de extremen op rechts en links.

Deze spiraal van profilering kan enkel doorbroken worden door de wederzijdse aanvallen te stoppen. Er is nood aan een ‘staakt het vuren’ tussen alle regeringspartijen. Minder reageren op elkaar en meer regeren met elkaar. De allergie bij de publieke opinie voor geruzie of een gebrek aan ‘eenheid van commando’ was nog nooit zo groot. De consensuspolitiek van tijdens corona mag niet verloren gaan na corona. Er moeten opnieuw grote politieke akkoorden gesloten kunnen worden, niet enkel over de bestrijding van corona, maar ook en vooral over hoe we het land terug op de sporen krijgen na corona.

Consensus zoeken betekent niet dat partijen de verschillen tussen elkaar moeten opheffen. Consensus betekent niet de eigen principes overboord gooien, maar in de regering wel stappen vooruit zetten op de punten die essentieel zijn voor het politieke project van elke partij. In de naoorlogse periode ontstond een onuitgesproken pact tussen de politieke families om een project van heropbouw mogelijk te maken: uitbouw van het middenveld (christendemocraten), de vrije markt (liberalen) en de sociale zekerheid (socialisten). Ook nu – na corona – zouden de partijen hun energie moeten steken in het zoeken naar een nieuw ‘groot politiek pact’ dat het fundament kan vormen voor een decennium van hervormingen, in plaats van blokkeringen. Enkel zo kunnen de centrumpartijen stap voor stap de huidige spiraal van profilering doorbreken en het vertrouwen van de burgers herwinnen.

Peter Van Rompuy
Fractieleider CD&V Vlaams parlement

Laat een reactie achter:

Uw e-mailadres zal niet worden gepubliceerd.

Site Footer