Polarisering vs centrum

In het Verenigd Koninkrijk hebben de partijen die polariseerden de verkiezingen verloren. Ukip vaarde een veel te rechtse koers (en halveerde in een jaar tijd). En Labour helde al te zeer naar links. De conservatieven die in volle crisis bespaarden en hervormden, plukten in het laatste jaar daarvan de vruchten met een economie die terug jobs produceerde. Premier Cameron werd door de Britse kiezer beloond. Ook de Duitse regeringsleider Merkel en de Pool Tusk konden de voorbije jaren resultaten voorleggen, en wonnen de verkiezingen.

Het zijn twee vaststellingen die loodrecht indruisen tegen de gangbare ‘bon ton’ om te stellen dat enkel partijen die geen regeringsverantwoordelijkheid opnemen, en die ter linker- of rechterzijde polariseren de wind in de zeilen zouden hebben. Ook in Spanje en Portugal zijn populistische oppositiepartijen zoals Podemos de voorbije maanden haast gehalveerd in de peilingen. Hun verheerlijking van de extreem linkse politiek van Syria breekt hen nu al zuur op …

De analyse van de nederlaag van Labour in het VK is eenduidig: Labour heeft de ‘centrum-kiezer’ van zich vervreemd. Een al te eenzijdige focus op ongelijkheid bleek een onvoldoende volwaardig alternatief tegenover het ‘jobs voor iedereen’ van Cameron. Tony Blair vatte het kernachtig samen:

The road to the summit lies through the middle ground. Labour has to be for ambition and aspiration as well as compassion and care. Hard-working families want to know that by hard work and effort they can rise up. They need to know that we don’t just tolerate that, we support it.’

Ook al zijn er in ons land geen verkiezingen in aantocht. Ook hier woedt de politieke strijd in essentie om het centrum. Welke partij vertegenwoordigt met de meeste geloofwaardigheid de stem van de centrum-kiezer? Dat wordt uiteindelijk de winnaar.

Laat een reactie achter:

Uw e-mailadres zal niet worden gepubliceerd.

Site Footer