Polarisering grootste bedreiging daadkracht

De voorbije jaren was er veel te doen over de ‘versnippering’ van het politieke landschap. Belangrijker is evenwel de mate van ‘polarisering’. Regelmatig krijg ik de vraag hoe je kan hervormen met 6 partijen in een regering zoals in België, of zelfs met 28 landen zoals in de EU? Niet zozeer het aantal partijen bepaalt de politieke daadkracht, maar wel de bereidheid tot samenwerking.

Vorige week nog stond de bevlogen dadendrang van de Amerikaanse president Obama in zijn State of the Union in schril contrast met de besluiteloosheid van de Amerikaanse politiek. Nooit eerder raakten minder wetten door het Amerikaanse Congres goedgekeurd als de voorbije jaren. Dat ligt niet zozeer aan het feit dat er in het Congres en Senaat een andere meerderheid is. Neen, de oorzaak ligt dieper. Tien jaar geleden kregen heel wat wetsvoorstellen nog de steun van Democraten én Republikeinen. Nu haast nooit meer (zie grafiek)! Door het publieke opbod zijn beide partijen nog amper in staat hun ideologische verschillen te overstijgen. Meer nog, in de naoorlogse periode zat Amerika nog nooit zo lang zonder volwaardige begroting als de voorbije drie jaar. Gevolg de schuldgraad liep op tot 104%. En het tekort bedraagt nog steeds 6,5%. In de maanden van politieke confrontatie over de ‘shutdown’ halveerde de jobcreatie in de VS! De Eurozone doet het met haar 28 landen heel wat beter, met een gemiddelde schuldgraad van gemiddeld 96% en een tekort van 3,1%. Nochtans telt het Amerikaans Congres slechts twee partijen, en beschikt de President over verregaande eigen bevoegdheden. Niet versnippering is de belangrijkste oorzaak voor besluiteloosheid, wel polarisering.

Ook in Europa neemt de polarisering toe. Eurosceptische partijen zijn volgens recente peilingen goed op weg om 1 op 4 zetels weg te kapen in het Europees parlement. In Frankrijk ligt het FN van Marine Le Pen op kop, net zoals Wilders in Nederland. En in het VK is UKIP van Nigel Farage ondertussen groter dan de Conservatieven. Je hoeft geen politiek genie te zijn om te weten dat voor heel wat broodnodige hervormingen in het volgende Europees parlement niet de vereiste meerderheid zal gevonden worden. Ook in Vlaanderen wordt het debat over Europa steeds extremer. Dat weinigen zo ver willen gaan richting ‘meer Europa’ dan Guy Verhofstadt is genoegzaam bekend. Maar voor velen is het nieuw dat de lijsttrekker van de grootste partij van Vlaanderen – Johan Van Overtveldt – de splitsing van de Eurozone in Noord en Zuid – dwars door België dan nog – als ‘realisme’ beschouwt in zijn boekje ‘Het einde van de Euro’.

Met de uitspraak ‘de andere Vlaamse partijen willen ons als ketters door het volk laten verbranden’ bereikt ook in de Vlaamse politiek de polarisering tussen partijen een ongezien hoogtepunt. Hoe groter de polarisering voor de verkiezingen, hoe langer echter de stilstand achteraf.

In welk Vlaanderen willen we leven? Die vraag gaat niet alleen over een links of een rechts beleid, maar misschien nog meer over polarisering of samenwerking tussen partijen en gemeenschappen.

Laat een reactie achter:

Uw e-mailadres zal niet worden gepubliceerd.

Site Footer