Die Stellenbosche Kerl kom weer …

In 2001 studeerde ik in Zuid-Afrika. Ik werd er een ‘Stellenbosche kerl …’ Niet alleen het natuurgeweld van het land, maar ook haar politieke monument lieten een onuitwisbare indruk na. Mandela’s autobiografie The Long Walk to Freedom is niet alleen de politieke bijbel voor elke jonge politicus. Het is ook dé handleiding voor wie compromis geen teken van zwakte hoeft te zijn, maar wel het toppunt van moed. In zijn boek onderlijnde ik toen deze passage:

‘Ik was voorstander van onderhandelingen tussen het ANC en de regering. Ik wist echter dat mijn partijgenoten mijn initiatief zouden verwerpen nog voor het geboren was … Ik sprak daarom met niemand over mijn ontmoeting. Soms moet je je collega’s voor een voldongen feit plaatsen.’

Zo overwon Mandela Apartheid, zonder de blanken kapot te maken. Niet door gewapende strijd, maar door volharding. ‘Who will deny that thirty years of my life, I have been knocking on a closed door, patiently, moderately ?’

In zijn moedertaal het Xhosa heet Mandela ‘Rolihlahla’. Letterlijk vertaald: ‘Hij die aan de takken trekt’. Hoe weerbarstig de takken ook waren, hij bleef er aan trekken en sleuren. Een geboren vechter.

Winnen betekende voor hem niet de tegenstander verslaan. Winnaar word je al tijdens het gevecht. Door eervol te strijden voor je overtuiging. Mandela wou winnen door een voorbeeld te zijn, niet door te over-winnen. ‘To lead by example, not by defeat.’

Hij vergeleek zichzelf liefst met een Britse gentleman. Iemand die zijn gevoelens niet graag toont, maar ze wel voelt. Hij liet zich zelden door zijn gevoelens meeslepen. Niet uit onverschilligheid. Wel om er voor te zorgen dat wat van binnen leefde, ook daarbuiten – in de echte wereld – verandering teweeg bracht.

Na de dertig jaar gevangenschap op Robbeneiland – waar men hem zelfs niet toeliet de begrafenis van zijn zoon bij te wonen – besliste Mandela alleen onderhandelingen met de blanke Nasionale Party op te starten. De NP meende daarmee de internationale gemeenschap te sussen. Ze hadden evenwel niet door dat Mandela zo een bal aan het rollen bracht, die niet meer te stoppen viel. Mandela overwon Apartheid, zonder te vechten. Zijn voorbeeld raakt de kern van politiek. Het is niet de kunst van het haalbare, maar wel de kunst het noodzakelijke haalbaar te maken.

Voor het diner naar aanleiding van zijn Nobel Prijs voor de Vrede koos Mandela voor de Zuidafrikaanse wijn ‘Rust en Vrede’. Nog een aanrader …

Laat een reactie achter:

Uw e-mailadres zal niet worden gepubliceerd.

Site Footer