De valse comeback van links-rechts

Di Rupo pleitte dit weekend zowaar voor  prijscontroles en de versoepeling van de controle op werklozen. Zelfs Milquet vond dit te ver gaan. Straks wordt ze nog rechts, althans naar Franstalige normen 😉

Ook in de Vlaamse politiek zien we recent een opvlakkering van de links-rechts tegenstelling.

Naast de PS toont ook het ABVV zich steeds meer van haar dieprode kant. We zijn in de socialistische familie ver verwijderd van het pleidooi voor ‘flexicurity’ van Sp.a-voorzitster Gennez van voor de verkiezingen van 2007. Onder druk van het ABVV en SP.a Rood – en als element van ideologische herbronning – zal ook Gennez binnenkort verder naar links opschuiven.

Ondertussen is Alexander De Croo vast van plan VLD donkerblauw te kleuren. Als hij daarenboven er voor zou opteren om de blauwe centrumfiguur bij uitstek – Verhofstadt – niet uit te spelen bij de volgende verkiezingen, verlaat de VLD echt wel het partijpolitieke centrum. Het komt dan in rechtstreekse concurrentie met NVA, LDD en zelfs delen van het VB. Het dreigt wel heel druk te worden op rechts. Maar vooral, een donkerblauwe politiek vanuit de regering is niet eenvoudig. Vraag maar aan Verhofstadt.

Zo schiet er maar één centrumpartij meer over, CD&V. Er is zelfs nog wat speelruimte op centrum-links en centrum-rechts. Dat is een unieke kans, maar ook een gevaar. Want wat gebeurt er met wie in het midden van de weg rijdt? Juist. Die wordt omver gereden. Het centrum kan snel ontaarden in een mossel-noch-vis politiek waar zelfs de centrumkiezer zich niet meer in herkent.

CD&V moet dus ‘radicaal in het centrum’ staan. Maar kan dat? Is dat geen contradictio in terminis?

Het kan. Zeker. Een paar ideeën.

1. Centrumpolitiek is de politiek van het resultaat. Maar dan wel ‘stap voor stap’. Eén kanttekening toch. De tijd van de ‘Rustige Vastheid’ is voorbij. Het land geniet opnieuw een zekere electorale en economische stabiliteit. Voor een status-quo-politiek is nu geen draagvlak meer. De fiets rijdt terug. Stoppen met trappen betekent niet stilstaan, maar omvallen.

Trouwens, één van commerciële en maatschappelijke trends van het ogenblik is met name pragmatisme. Zo betalen we graag wat meer voor koffie van het goede doel, maar die koffie moet toch ook nog een beetje lekker zijn. De tijdsgeest is er bij uitstek een van pragmatisme en compromis. Voor velen is daar niets mis mee. We beoefenen die kunst elke dag in elke facet van ons leven. De enige voorwaarde is dat het werkt. Dat het voldoende resultaat oplevert. Het gewenste resultaat.

Ik sluit evenwel niet uit dat we opnieuw geconfronteerd worden met een financiële crisis. Dan keert de kunst van de rustige vastheid weer helemaal op de voorgrond.

2. Door de kredietcrisis verloor een al te liberale invulling van de wereldeconomie veel krediet. Het was de overwinning van het model waar de christendemocraten de uitvinders en uitbouwers van zijn. De sociale vrije markt. Het Rijnlandmodel. Het origineel is trouwens altijd beter dan de kopie. Voor CD&V is de vraag niet of de vrije markt goed of slecht is. De vraag is of ze werkt. Of ze ten dienste staat van de mensen, en niet zozeer van de winsten.

3. Omgekeerd heeft de economische crisis het besef doen terugkeren dat het sociale niet naast – of zelfs tegenover – het economische staat. Neen, zonder sterke economische groei is de sociale welvaartstaat bankroet (lees hierover mijn Column van deze week in Knack). CD&V kan hier op inspelend door uit te pakken met een herkenbaar plan voor de vernieuwing van onze economie, een Flanders Technology voor dit decennium.

De recente comeback van de polarisering tussen links en rechts in België en Vlaanderen is daarom volgens mij een anachronisme. Een indeling van het partijpolitiek landschap uit de vorige eeuw. De kiezers die zitten te wachten op dieprode maatregelen of donkerblauwe maatregelen zijn niet erg talrijk. De kiezer wil nu geen extremen, geen luchtkastelen, geen gescheld of onberekende avonturen, maar wel tastbaar resultaat, wars van links of rechts.

Een begroting die klopt. Een economie die herstelt. Pensioenen en gezondheidszorg uit de gevarenzone. Aandacht voor normen en waarden, rechten en plichten. En ook geestelijke gezondheidszorg. CD&V bevindt zich dus op de goede plaats in het politieke spectrum, het centrum. Het moet nu die positie ook ten volle invulling geven door de hervormingen die in de stijgers staan (justitie, defensie, pensioenen, infrastructuur (BAM) … maar ook arbeidsmarkt en innovatie) stap voor stap om te zetten in tastbare resultaten voor de mensen. Radicaal in het centrum, het kan.

2 reacties On De valse comeback van links-rechts

Laat een reactie achter:

Uw e-mailadres zal niet worden gepubliceerd.

Site Footer